وقتی فکر میکنم بعدازگذشت سالهل،تازه تیلیم خانی شناخته شده، تیلیم خانی که مزارش

گویای مظلومییت اوست، تازه پی میبرم ما هنوز اول راهیم.

هنوز تیلیم خانهای دیگری داریم که دیوانشان در سینه های پیرمردان اهالی روستاهایی

است که آنجا زیسته اند یا زمانی آنجا بوده اند.هنوز داریم تیلیم خانهایی که باید بدست

محققان شناخته شوند ومگر این هم رسالتی بس سنگین بر دوش نیست؟ ما هنوز اول راهیم

لالایی های ما،تاپماجاهای ما، بازیهای کودکانه فرزندان آذربایجان،اگر نجنبیم فرداها.........

گاهی باین میاندیشم اگر عمری را صرف جمع آوری فولکلور آذربایجان کرده باشیم.،باز هم

این گنجینه تمام ناشدنی است.

این کار همّت والای پژوهندگان را میطلبد، از خودم گرفته تا آنانکه ادعای سینه چاکی برای

فرهنگ وزبان مادری را دارند. مولانا همّتی انگورانی از شاعران توانا ومظلوم مانده قرن

دهم واوایل قرن یازدهم است.او دیوان شعری به زبان ترکی دارد.جلد اول آن شامل قصاید و

غزلیات است که در مناقب مولای متقیان حضرت علی (ع) سروده است.وجلددوم قصاید وغزلیات

عرفانی اوست.

همّتی انگورانی در روستای انگوران از توابع منطقه انگوران وشهرستان ماهنشان تولد یافته است

ایشان سفرهای مختلفی به سرزمینهای مختلف کرده، ولی سر انجام دوباره به انگوران بر گشته ودر

آنجا به شهادت رسیده ومدفون گشته است که ستاره هشت پر از زمره نمادهای اسلامی میباشد.

طبق گفته کهنسالان انگوران، ایشان در قبرستان (سره یال) مدفون است. جالب است در این فبرستان قبور زیادی

وجود داشت که بر روی سنگ آنها ( شهید) آورده شده بود که متاسفانه در ساختن عمارت خانی در

سالهای اخیر از این سنگها استفاده شده واکثر آنها از بین رفته است.

ولی جای خوشبختی بود که سنگ قبر مولانا همّتی انگورانی بر جای مانده بود که البته آن هم بعدها به

یغما رفت!!

از یکی از اشعارمولانا همتی اینگونه بر داشت میشود که ایشان به شهر اردبیل علاقه خاصی داشته

اندوشاید مذهبی بودن این شهر یکی از دلایل علاقه ایشان باین شهر باشد. آن شعر اینگونه است:

در دیوان شاعر، یک سری کلمات به کار رفته است که امروزه تلفظ و نوشتار آنها تغییر کرده است.

نمونه ای از این کلمات را میآوریم :

چند نمونه از این کلمات را که در شعر همتی انگورانی به کار رفته .، میآوریم: